Przepraszam , że żyję ,
Przepraszam , że Ciebie zraniłem ,
Przepraszam , za ciągłe smutki
Przepraszam ... .

Słowa me zraniły twą dusze ,
Później zastanawiam się ,
Jak odkupić grzechy swe .

Dziecinny jestem , choć tego nie powiesz Mi wprost ,
Trochę rozum , gdy myślę o Tobie ,
To jest zazdrość o twą osobę ,
I niech tak zostanie .

Wyrzuty sumienia mam teraz ,
Spać nie chce , choć to potrzeba ,
Dałaś Mi tyle pomocy ,
A ja oddzięczyłem się brakiem mocy .

Zazdrość Mnie zaślepiła ,
Oplotła złem serce me ,
I to czego pragnę powiedzieć ,
To że powinnaś .... Mnie .

Nie jest to tyko wiersz ,
Lecz prawda z mego serca ,
Bo słowa me zraniły Cię
I chce kary za twe cierpienie .

Choc raz niech ten wiersz ,
Zniszczy rany twe ,
Powiedz Mi nie przebaczam Ci ,
A ze smutku powieszę się .